Nötron bombası: nasıl çalışır ve neden yapıldı
Nötron bombasının pek hak etmediği bir ünü vardır. 1970'lerin gazetelerinde insanları öldürüp binaları ayakta bırakan bir silah, mülke dokunmayan kapitalist bir bomba olarak anlatıldı. Gerçek daha dar ve daha tuhaftı: enerjisinin alışılmadık ölçüde büyük bir bölümünü nötron patlaması olarak salacak biçimde ayarlanmış küçük bir hidrojen bombası; şehirleri yıkmak için değil, tank birliklerini durdurmak için yapılmıştı.
Onu farklı kılan ne
Sıradan bir nükleer patlama enerjisini kabaca şöyle dağıtır: yaklaşık yarısı şok dalgasına, yaklaşık üçte biri ısı ve ışığa, %5 kadarı ilk radyasyon patlamasına, geri kalanı serpintiye ve kalıcı radyoaktiviteye gider. Büyük silahlarda radyasyonun pek önemi yoktur, çünkü ölümcül doz alacak kadar yakında olan herkes zaten her şeyin ezilip yandığı bölgenin içindedir.
Nötron bombasının resmî adı artırılmış radyasyon silahıdır. Genellikle bir kiloton dolayında, füzyon kademesinden çıkan hızlı nötronların soğurulmak yerine dışarı kaçmasını sağlayacak biçimde yapılmış küçük bir iki kademeli termonükleer aygıttır. Tasarımcılar, füzyon yakıtını normalde saran ve güç ekleyen kalın uranyum ceketini çıkardı ve nötronları geçiren malzemeler kullandı. Sonuç, şok dalgası ve ısısı mütevazı, ama çelik ve toprağı gama ışınlarından daha kolay geçen yoğun ve kısa bir nötron darbesi yayan bir silahtır.
Ordu onu neden istedi
Fikir 1950'lerin sonunda RAND Corporation'da fizikçi olan Samuel Cohen'den çıktı. O dönemin NATO planlamacıları binlerce Sovyet tankının Batı Almanya'ya girmesi ihtimaliyle karşı karşıyaydı. Tank zırhı mürettebatı şok dalgasına ve ısıya karşı iyi korur, ama nötronlar içinden geçer. Birkaç küçük artırılmış radyasyon savaş başlığı bir zırhlı saldırının mürettebatını etkisiz hâle getirirken, savunulan ülkenin, yani sonuçta bir müttefikin kasabalarına daha az şok dalgası hasarı verecekti.
Bir kilotonda bile bir nükleer silahın radyasyon halkası ağır şok dalgası halkasının ötesine ulaşır. Simülatörün modeli sıradan 1 kilotonluk bir hava patlaması için şu yarıçapları verir; artırılmış radyasyon silahı radyasyon halkasını çok daha uzağa iter.
Tasarımın bütün amacı bu tersine dönüştür. Efsaneyi de bu açığa çıkarır. Nötron bombası hiçbir zaman binaları hasarsız bırakan bir silah olmadı: patlamanın birkaç yüz metre çevresinde şok dalgası ve yangın sıradan evleri yine yerle bir eder. «Temiz» olan yanı, yalnızca aynı iş için kullanılacak daha büyük bir sıradan nükleer silaha göreydi.
Siyasi fırtına
1977'de Washington Post'ta çıkan bir haber, Amerika Birleşik Devletleri'nin Avrupa'ya artırılmış radyasyon savaş başlıkları konuşlandırmayı planladığını ortaya çıkardı. Tepki Demir Perde'nin iki yanında da sertti. Sovyet propagandası ona nihai kapitalist silah dedi; Batı Avrupa'da yüz binlerce insan gösteri yaptı. Nisan 1978'de Başkan Jimmy Carter üretimi erteledi. Başkan Ronald Reagan 1981'de kararı geri çevirdi; savaş başlıkları üretildi ama Avrupa'da değil, Amerika Birleşik Devletleri'nde depoda tutuldu.
İki Amerikan tipi vardı: Lance füzesi için W70 Mod 3 ve sekiz inçlik topçu mermileri için W79. Fransa 1980'lerde kendi tasarımını denedi; Sovyetler Birliği'nin de benzer silahlar geliştirdiğine inanılıyor. Soğuk Savaş bitince Amerikan savaş başlıkları hizmetten çekildi ve sonuncuları 2000'lerin başında söküldü.
Neden hâlâ gündeme geliyor
Nötron bombası, sürekli geri dönen bir fikir ailesine aittir: savaş alanında kullanılabilecek kadar küçük ya da hassas nükleer silahlar. Düşük güçlü savaş başlıkları bugün yeniden birkaç cephaneliğin parçası ve 1970'lerin böyle silahların nükleer savaşı daha olası kılıp kılmadığına dair tartışmaları hâlâ sonuçlanmış değil. Küçük bir silahın büyük olandan ne kadar farklı davrandığını görmek için simülatörde 1 kilotonluk ve 1 megatonluk patlamaları karşılaştırın ve hangi halkanın en dışta kaldığına bakın. Tasarımın daha geniş ilkeleri hidrojen bombası ile atom bombası sayfasında anlatılıyor.